Bazı insanlar vardır; hayatında ne olursa olsun yüzünü hayata dönük tutmayı başarır.

Bir de yaşadığı her şeyi büyüten, acısından beslenen, sanki hayatın bütün yükünü sırtına almış da bunu herkese göstermek zorundaymış gibi yaşayan insanlar vardır.

Ben ilk grubu seviyorum.

Çünkü hayat dediğimiz şey sadece güzel günlerden ibaret değil.

Her gün güneş açmıyor ki…

Gökyüzünün yağmuru var, rüzgârı var, fırtınası var. Karı var, boranı var. Bazen öyle bir yağmur yağıyor ki insan, “Bu da nereden çıktı şimdi?” diyor.

Sonra bir bakıyorsun, bulutlar dağılıyor ve güneş yeniden çıkıyor.

Hayat da tam olarak böyle.

Her şey tatlı değil.

Tuzu var, limonu var, ekşisi var, acısı var.

Ve ne gariptir ki biz hayatın sadece tatlı tarafını istiyoruz.

Sağlık olsun.

Para olsun.

Aşk olsun.

Huzur olsun.

Her şey yolunda gitsin.

Ama hayat böyle bir yer değil.

Bazen para akar, bazen cebin boşalır.

Bazen sağlığın yerindedir, bazen bedenin sana “Biraz dur.” der.

Bazen âşık olursun, bazen ayrılırsın.

Bazen kavuşursun, bazen hasret kalırsın.

Bazen yeni bir başlangıcın heyecanını yaşarsın, bazen bir şeylerin bittiğini kabullenmek zorunda kalırsın.

Bunların hepsi hayat.

Ve hepsi bizim.

Mesele, sadece güzel günlerin gelmesini beklemek değil.

Gelen her günün kıymetini bilebilmek.

Çünkü insan sadece mutlu olduğu günlerde büyümüyor.

Bazen bir acının içinden geçerken büyüyor.

Bazen bir ayrılık kendini tanıtıyor insana.

Bazen bir başarısızlık, başarıdan daha fazla şey öğretiyor.

Kötü tecrübelerimizi hayatımızın çöpe gitmiş yılları gibi görmek yerine, bizi bugün olduğumuz insana taşıyan parçalar olarak görsek belki hayata biraz daha başka bakacağız.

Ben “Her şey güzel olacak.” cümlesini de bu yüzden seviyorum.

Ama bunu her şeyin hep güzel gideceği anlamında söylemiyorum.

Her şey olabilir anlamında söylüyorum.

Bugün olmaz dediğin şey yarın olabilir.

Bitti dediğin yerden başka bir başlangıç çıkabilir.

Kendini kaybettiğini düşündüğün bir dönemde yeniden kendini bulabilirsin.

Hayatın bütün planı senin elinde değil.

Ama o planın içinde nasıl duracağını seçmek biraz senin elinde.

İşte pozitif olmak da bence tam olarak bu.

Pozitif olmak, sürekli gülmek değil.

Kötüyü inkâr etmek hiç değil.

Canın yandığında “Canım yanmıyor.” demek de değil.

Canın yanacak.

Üzüleceksin.

Kızacaksın.

Bazen ağlayacaksın.

Sonra yüzünü yıkayıp devam edeceksin.

Çünkü güçlü olmak hiç düşmemek değil.

Düştüğünde yerde kalmamayı öğrenmek.

Ben kendini iyileştirmeye çalışan insanları seviyorum.

Kırıldığı hâlde sevgisini kaybetmeyenleri…

Hayal kırıklığı yaşadığı hâlde bütün dünyaya küsmeyenleri…

Yorulduğu hâlde hayatı bırakmayanları…

Kendine değer verenleri…

Çünkü insan önce kendi ayakları üzerinde sağlam durmalı..

Sen sağlam durursan biri seni sarsabilir ama kolay kolay yıkamaz.

Ve insan kendinde olmayanı başkasından beklememeli.

Kendinde huzur yoksa başkasının verdiği huzur yetmez.

Kendini sevmiyorsan, başkasının sevgisi bir süre sonra sana az gelir.

Kendine değer vermiyorsan, başkasının verdiği değeri de sorgulamaya başlarsın.

O yüzden önce kendimize iyi bakmamız gerekiyor.

Bu bencillik değil.

Tam tersine, çevremize verebileceğimiz en büyük iyiliklerden biri.

Sen iyi olacaksın ki yanında duran insan senin yanında nefes alabilecek.

Ama bunun için de hayatın her gün istediğimiz gibi gitmesini beklemeyeceğiz.

Yağmur yağacak.

Bırak yağsın.

Bazen yağmur da lazım.

Çünkü insan güneşin kıymetini biraz da yağmurdan sonra anlıyor.

Her gün para olmayacak.

Her gün aşk olmayacak.

Her gün başarı olmayacak.

Ama o gün ne varsa, onun kıymetini bileceğiz.

Paran varsa değerini bileceksin.

Sağlığın varsa kıymetini bileceksin.

Seviyorsan söyleyeceksin.

Seviliyorsan bunun farkında olacaksın.

Çünkü hayatın güzelliği, her gün aynı güzellikte olması değil.

Değişebilmesinde.

Tatlısı da bizim, acısı da.

Güneşi de bizim, yağmuru da.

Başlangıcı da bizim, vedası da.

Kavuşması da bizim, hasreti de.

Bazen dibi görürüz.

Bazen işler yoluna girer.

Bazen kaybederiz.

Bazen yeniden kazanırız.

Ve belki de bütün mesele, hayatın bize ne verdiğinden çok, verdiği şeyle ne yaptığımızdır.

Geçmişte yaşadığımız hiçbir şeyi değiştiremeyiz.

Ama bugünümüzü, hatta yarınımızı değiştirebiliriz.

Yeter ki “Ben bittim.” demek yerine,

“Buradan sonra ne yapabilirim?” diyebilelim.

Hayatın bize her gün şeker vermesini beklemeyelim.

Bazen limon gelecek.

Bazen tuz.

Bazen acı.

Bazen de hiç beklemediğimiz bir tatlı.

Hepsinin ayrı bir lezzeti var.

Belki de hayatı güzel yapan şey, sadece tatlı olması değil.

Hayatın tadı biraz da tuzunda.

O yüzden yarın yine güzel şeyler bekleyelim.

Ama yağmur yağarsa da hayata küsmeyelim.

Şemsiyemizi alıp çıkalım.

Çünkü hayat dediğimiz şey, yağmurun hiç yağmaması değil.

Yağmur yağarken de yürümeyi öğrenmek.

Ve kim bilir…

Belki de bugün altında yürüdüğümüz o yağmur, yarın dönüp baktığımızda hayatımızın en güzel güneşine çıkan yol olacaktır.

Sevgilerimle…